Cover foto met mensen die met laarzen aan in het water staan

In 80 jaar onder water: een prisoners dilemma of niet?

Huh?! Wat?! Het was mijn eerste onuitgesproken reactie toen ik met een goed ingevoerde ambtenaar van de stad Amsterdam sprak over klimaatverandering. Huh?! Wat?! In 80 jaar de stad Amsterdam onder water?! Niet dat het nieuw nieuws was: ik had het al vaker gelezen, maar steeds weer verdrongen. Maar ineens, in dit gesprek zette het de noodzaak van een revolutionaire transitie op scherp. En de politieke dilemma’s ook. Want: kies je als stad met dit vooruitzicht voor monumentale daken of voor zonnepanelen? En hoe zit het met de druppel op de letterlijk gloeiende plaat die de inspanningen van Amsterdam zijn?

Filmtip: jouw telefoon is nu de telefoon van een vluchteling

Een must see, deze indrukwekkende film van BBC Media Action. Ik vond hem toen het op de kop af een jaar geleden was dat ik samen met drie vrienden diverse groepjes vluchtelingen vergezelde tijdens hun uitputtende voettocht van 2,5 dag onder de verzengende zon over het prachtige eiland Lesbos.

De uittocht uit Idomeni?

Om en nabij carnaval waren ze vertrokken: de twee Koerdische mannen die bij ons komen zitten. We praten met handen en voeten. Zij spreken vijf talen en wij drie, maar geen van die acht komt overeen. Na hun vertrek uit Syrisch Koerdistan zijn er 40 dagen verstreken en nu is het Pasen. In kamp gonst het al dagen van de geruchten over een uittocht uit het kamp. Welke kant op is onzeker, maar na 40 dagen zou het toch wel eens tijd worden, dat ben ik met de mannen eens.

Tussen hoop en vrees of andersom?

Tien uur ‘s avonds, de zaterdag voor Pasen. In het geïmproviseerde vluchtelingenkamp in Idomeni zit ik bij een vuurtje. Af en toe waait de rook mijn kant op – van ons vuurtje of dat van een van de vele andere. Het stinkt. Niet naar hout, maar naar plastic en al het andere dat erin verbrandt wordt. Dat kan niet anders, is zelfs een noodzakelijk kwaad…

De EU stapelt schande op schande

De EU stapelt schande op schande, en we hadden het allemaal kunnen weten…

Gisteren (15 december 2015) rapporteerde Amnesty International over de behandeling van vluchtelingen in Turkije. Daar horen woorden als detentie, deportatie en mishandeling bij. Helaas is dat niet verbazingwekkend. Ernstiger is dat de EU willens en wetens een verdrag sloot waarin ze ten onrechte aannam dat Turkije veilig is voor vluchtelingen. Waarom dat juist niet zo is? En waarom we het allemaal hadden kunnen weten? Dat zal ik uitleggen.

Wat er gebeurde toen ik een vlag op mijn profielfoto deed

Ruim anderhalve dag had ik een vlag over mijn profielfoto. Ik! Ik die altijd zo sceptisch reageert op het moment dat iemand zo’n vlag op zijn profielfoto plakt. Ik! Ik die normaal luidkeels protesteert als de massa zich weer eens – haast onnadenkend – solidair betoont met iets dat nauwelijks hun pakkie-an is. Toch deed ik het, en ik ben er blij om!

2016: het jaar waarin we nieuwe ghetto’s gaan bouwen

Poging 1: Ooit woonde ik op Uilenstede, in Amstelveen. Het was een mooie tijd. Ik was student. En in die studentenwijk, woonde ik gezellig tussen medestudenten. Dat is makkelijk, dan kan er nog eens wat. Een feestje waar je tot na twaalven herrie maakt. Bierkratten die je tot de dakrand opstapelt. Flauwe grappen met water gericht op langslopende mensen. Ietwat vuile keukens en meer van dat soort dingen.

Het is een mooi begin van dit stukje, vind je niet? Een beetje romantisch. Ik had het ook anders kunnen beginnen…

NOS is de weg kwijt! en de politie op Kos ook

Het zijn illegalen, volgens het NOS radio-nieuws van gisteren: de mensen die op Kos onder abominabele omstandigheden zijn vastgezet (filmpje). Tenminste… totdat ik erover Tweet, daarna proberen ze ze vluchtelingen te noemen. Maar is het juist? Zijn het écht geen illegalen? Tijd voor wat uitleg: voor de NOS, en voor iedereen die werkelijk niet meer weet wat welk woord eigenlijk betekent (inclusief een handig overzichtje met definities).