Het business model van een ideële organisatie

Als adviseur zoek ik regelmatig met organisaties naar een antwoord op de vraag “wat gaan we doen en waarom?” Wat me daarbij altijd helpt is het schetsen van een organisatiemodel. Maar in deze tijden van visie en purpose beginnen de bekende business modellen steekjes te laten vallen. Dat realiseerde ik me tijdens een kleine sessie, waarin ik met twee bevlogen ideële ondernemers aan de slag ging om een workshopserie te ontwerpen. We begonnen met het Business Model Canvas van Alex Osterwalder.

Rob van Essen : De goede zoon

De goede zoon Book Cover
De goede zoon Rob van Essen Atlas Contact 2018

Met De goede zoon won Rob van Essen de Libris Literatuurprijs 2019. En hoewel de lovende woorden van de jury volledig kloppen, bekroop mij na het omklikken van de laatste bladzijden een gevoel van teleurstelling.

Alles wat in het juryrapport staat, is waar! De goede zoon slingert je heen en weer tussen verleden en toekomst. Nu eens de voorstelbare realiteit van een tewerkgestelde werkloze jongere. Dan weer de even voorstelbare realiteit van een schrijver in zijn nadagen die teert op de geneugten van het basisinkomen en met weerzin gebruik maakt van het gemak dat de moderne techniek hem biedt. Soms een road novel. Andere keren een in zichzelf gekeerde bespiegeling.

Jelmer Mommers : Hoe gaan we dit uitleggen

Hoe gaan we dit uitleggen : onze toekomst op een steeds warmere aarde Book Cover
Hoe gaan we dit uitleggen : onze toekomst op een steeds warmere aarde Jelmer Mommers De Correspondent 2019

Hoe gaan we dit uitleggen van Correspondent Jelmer Mommers is verontrustend en geruststellend tegelijk. Op de verontrustende momenten schetst Mommers waar het klimaat op onze aarde heen gaat als we de twee graden opwarming overschrijden en hoe hard we die kant op gaan. Op de geruststellende momenten laat Mommers zien dat (met name) CO2-beperkende maatregelen al volop genomen worden en dat de wereld in een soort versnelling richting CO2-neutraliteit zit: wie deze groene revolutie niet meemaakt, loopt de kans later achteraan te staan als de welvaart wordt herverdeeld: landen als China en India zijn namelijk bezig met een veel grotere stap dan veel Westerse landen.

Cover foto met mensen die met laarzen aan in het water staan

In 80 jaar onder water: een prisoners dilemma of niet?

Huh?! Wat?! Het was mijn eerste onuitgesproken reactie toen ik met een goed ingevoerde ambtenaar van de stad Amsterdam sprak over klimaatverandering. Huh?! Wat?! In 80 jaar de stad Amsterdam onder water?! Niet dat het nieuw nieuws was: ik had het al vaker gelezen, maar steeds weer verdrongen. Maar ineens, in dit gesprek zette het de noodzaak van een revolutionaire transitie op scherp. En de politieke dilemma’s ook. Want: kies je als stad met dit vooruitzicht voor monumentale daken of voor zonnepanelen? En hoe zit het met de druppel op de letterlijk gloeiende plaat die de inspanningen van Amsterdam zijn?

Filmtip: jouw telefoon is nu de telefoon van een vluchteling

Een must see, deze indrukwekkende film van BBC Media Action. Ik vond hem toen het op de kop af een jaar geleden was dat ik samen met drie vrienden diverse groepjes vluchtelingen vergezelde tijdens hun uitputtende voettocht van 2,5 dag onder de verzengende zon over het prachtige eiland Lesbos.

De uittocht uit Idomeni?

Om en nabij carnaval waren ze vertrokken: de twee Koerdische mannen die bij ons komen zitten. We praten met handen en voeten. Zij spreken vijf talen en wij drie, maar geen van die acht komt overeen. Na hun vertrek uit Syrisch Koerdistan zijn er 40 dagen verstreken en nu is het Pasen. In het kamp gonst het al dagen van de geruchten over een uittocht uit het kamp. Welke kant op is onzeker, maar na 40 dagen zou het toch wel eens tijd worden, dat ben ik met de mannen eens.

Tussen hoop en vrees of andersom?

Tien uur ‘s avonds, de zaterdag voor Pasen. In het geïmproviseerde vluchtelingenkamp in Idomeni zit ik bij een vuurtje. Af en toe waait de rook mijn kant op – van ons vuurtje of dat van een van de vele andere. Het stinkt. Niet naar hout, maar naar plastic en al het andere dat erin verbrandt wordt. Dat kan niet anders, is zelfs een noodzakelijk kwaad…

De EU stapelt schande op schande

De EU stapelt schande op schande, en we hadden het allemaal kunnen weten…

Gisteren (15 december 2015) rapporteerde Amnesty International over de behandeling van vluchtelingen in Turkije. Daar horen woorden als detentie, deportatie en mishandeling bij. Helaas is dat niet verbazingwekkend. Ernstiger is dat de EU willens en wetens een verdrag sloot waarin ze ten onrechte aannam dat Turkije veilig is voor vluchtelingen. Waarom dat juist niet zo is? En waarom we het allemaal hadden kunnen weten? Dat zal ik uitleggen.

Wat er gebeurde toen ik een vlag op mijn profielfoto deed

Ruim anderhalve dag had ik een vlag over mijn profielfoto. Ik! Ik die altijd zo sceptisch reageert op het moment dat iemand zo’n vlag op zijn profielfoto plakt. Ik! Ik die normaal luidkeels protesteert als de massa zich weer eens – haast onnadenkend – solidair betoont met iets dat nauwelijks hun pakkie-an is. Toch deed ik het, en ik ben er blij om!

2016: het jaar waarin we nieuwe ghetto’s gaan bouwen

Poging 1: Ooit woonde ik op Uilenstede, in Amstelveen. Het was een mooie tijd. Ik was student. En in die studentenwijk, woonde ik gezellig tussen medestudenten. Dat is makkelijk, dan kan er nog eens wat. Een feestje waar je tot na twaalven herrie maakt. Bierkratten die je tot de dakrand opstapelt. Flauwe grappen met water gericht op langslopende mensen. Ietwat vuile keukens en meer van dat soort dingen.

Het is een mooi begin van dit stukje, vind je niet? Een beetje romantisch. Ik had het ook anders kunnen beginnen…