Reizen

Filmtip: jouw telefoon is nu de telefoon van een vluchteling

Een must see, deze indrukwekkende film van BBC Media Action. Ik vond hem toen het op de kop af een jaar geleden was dat ik samen met drie vrienden diverse groepjes vluchtelingen vergezelde tijdens hun uitputtende voettocht van 2,5 dag onder de verzengende zon over het prachtige eiland Lesbos.

De uittocht uit Idomeni?

Om en nabij carnaval waren ze vertrokken: de twee Koerdische mannen die bij ons komen zitten. We praten met handen en voeten. Zij spreken vijf talen en wij drie, maar geen van die acht komt overeen. Na hun vertrek uit Syrisch Koerdistan zijn er 40 dagen verstreken en nu is het Pasen. In het kamp gonst het al dagen van de geruchten over een uittocht uit het kamp. Welke kant op is onzeker, maar na 40 dagen zou het toch wel eens tijd worden, dat ben ik met de mannen eens.

Tussen hoop en vrees of andersom?

Tien uur ‘s avonds, de zaterdag voor Pasen. In het geïmproviseerde vluchtelingenkamp in Idomeni zit ik bij een vuurtje. Af en toe waait de rook mijn kant op – van ons vuurtje of dat van een van de vele andere. Het stinkt. Niet naar hout, maar naar plastic en al het andere dat erin verbrandt wordt. Dat kan niet anders, is zelfs een noodzakelijk kwaad…

Lesbos: Verstoppertje spelen met NGO’s

Dingen veranderen snel op Lesbos. Inmiddels zijn we drie weken verder, en is sommige detail-informatie (inclusief die in de schema’s aan het eind van dit artikel) alweer achterhaald. Wat natuurlijk een goede zaak is.
De hoofdlijnen en leerpunten blijven natuurlijk ook voor de toekomst belangrijk.

Het is donker op Lesbos, terwijl ik via Facebook met haar praat. Ze is pensionado en heeft de hele middag op een bedje op het strand gelegen: onder een palmboom, met uitzicht op zee. ‘s Avonds hebben ze een vuurtje gebouwd en er een kippetjes boven geroosterd. Ik was er niet bij natuurlijk, maar haar foto’s laten niets aan de verbeelding over. En ondertussen was er ook nog veel goed nieuws: er was eindelijk hulp onderweg! Stichting Vluchteling berichtte: “We zijn gestart met het verlenen van #noodhulp in Kara Tepe” en de International Rescue Committee zei ook al dat ze eraan kwam. Maar het gesprek dat ik via Facebook met haar voer, is eerder bitter.

In dit artikel vind je ook: communicatietips voor NGO’s, én een overzicht van wie wat waar aan het doen is op Lesbos.

Zinvloed gastblog:
Lesbos: symbool van ons falende humanitaire besef

Vandaag schreef ik een gastblog op Zinvloed, met foto’s van Linda Zwart. Zinvloed bestaat niet meer, maar het artikel vind je nog steeds hier.

Alfard Menninga ging met 3 mensen uit de Amsterdamse PopUpKerk naar de vluchtelingen op het Griekse Lesbos. Wat hij tegenkwam, verbijsterde hem en maakt hem strijdlustig.

Het is vrijdagavond. We zitten bij een tuinhuis ergens aan de rand van Amsterdam. De barbecue gloeit zachtjes: er liggen sardines op en feta-pakketjes. Exact zeven dagen geleden zagen we elkaar voor het laatst op Schiphol. Daar namen we afscheid na een indrukwekkende wandeltocht op het Griekse eiland Lesbos. Dit is onze reünie.

De kleine helden van Lesbos

Stel je voor, je bent acht, en je moet vluchten. Eerst over zee in een gammel bootje, dan 70 kilometer lopen, en als je denkt dat je er bent, ben je er nog niet. Ik weet niet of ik het vol zou kunnen houden. Ik weet niet of de kinderen die ik in Nederland ken het volhouden. En toch doen Taliq, Ahmad, Heia, Sheima, Mustafa en die talloze andere kinderen het, elke dag weer. Onvoorstelbaar!

Een onvoorstelbare schuld

Daar sta ik. Zojuist hebben we een van de Griekse hulpverleners op Lesbos geïnterviewd. We zaten – met toestemming van de eigenaar – op het terras van een winkel. Op een steenworp afstand is een shelter waar elke nacht talloze vluchtelingen verblijven. Ze slapen op oude matrassen, tapijten en karton. Het gaat niet goed met de zaak waar we zitten, vertelde de hulpverlener. En toch legt de man het centrum geen strobreed in de weg. Hij helpt op de achtergrond met allerlei voorzieningen (waarschijnlijk zonder dat iemand het weet), houdt een oogje in het zeil en wij mogen ons interview doen op zijn terras. En nu sta ik dus binnen, in de deuropening van zijn kantoor.